Salamandra, Mountain Leather en Rock Floss – The Folklore of Asbestos

 Salamandra, Mountain Leather en Rock Floss – The Folklore of Asbestos

Asbest wordt al meer dan 3.000 jaar beschouwd als een waardevol nut voor zijn brandwerende eigenschappen. Deze waarde werd niet snel verminderd, ondanks het feit dat de nadelige effecten vrijwel onmiddellijk na de ontdekking ervan zichtbaar waren. Het was pas sinds het begin van de 20e eeuw dat er enige vorm van consensus was over wat het vezelachtige steenmateriaal eigenlijk is. Hoewel we tegenwoordig asbest kennen als de levensader van een hele reeks gespecialiseerde advocaten, was het vroeger een belangrijk punt van speculatie onder mystici, natuuronderzoekers, slaven en koningen. Het zou uiteindelijk honderden jaren duren om te leren wat asbest echt was, maar tussentijds waren we vastbesloten het te begrijpen. Dit is waar folklore voor is.

Salamanders

Salamanders zijn een schijnbaar onwaarschijnlijke plek om te beginnen, maar ze zijn eigenlijk een integraal onderdeel van de folklore van asbest. Uit snel onderzoek blijkt dat het woord “Salamander” is afgeleid van het Perzisch en betekent “vuur van binnen”. Dit lijkt misschien niet veel relevantie te hebben totdat je begrijpt dat salamanders werden beschouwd als ‘vuur-elementalen’, wat betekent dat ze alleen vuur nodig hebben voor voedsel. Het stopt daar echter niet, salamanders zijn misschien wel een van de meest onbegrepen wezens uit de oudheid. Ze werden beschouwd als miraculeuze, gevaarlijke wezens die werden geboren uit brandende vreugdevuren en die hele legers konden vernietigen met hun gif. Toen werd ontdekt dat men een doek van asbest kon weven dat niet kon worden vernietigd door een heet vuur, werd gedacht dat de vezels de vacht van een salamander waren. Zelfs als salamanders wel bont hadden, zou het veilig zijn om te wedden dat niemand wist hoe het eruit zag. Deze mythe bleef buitengewoon populair totdat Marco Polo er een einde aan maakte na een Chinese asbestmijn te hebben bezocht en af ​​te leiden dat het eigenlijk een steen was die uit de aarde werd gegraven.

Grifters en Pranksters

Veel mythen over asbest gaan niet zozeer over asbest zelf, maar eerder over de manier waarop mensen het gebruikten. Er was in de oudheid veel bewegingsruimte als het ging om het gebruik van een stof die niet in een vuur zou branden. Een beroemde groep grappenmakers, toepasselijk “The Human Salamanders” genoemd, was vooral beroemd vanwege het gebruik van vuurbestendige kleding op basis van asbest om gekke dingen te doen, zoals geroosterde steaks terwijl je in een open vlam stond. Anderen hadden snode bedoelingen, het verkopen van vuurvaste gewaden die naar verluidt van Christus waren geweest, was vooral gebruikelijk in de donkere eeuwen. Asbest, de oorsprong, mythologie en mogelijke toepassingen werden uiteindelijk op zoveel manieren bekend, in zoveel culturen dat het al snel werd geïnterpreteerd als verschillende stoffen met namen als Salamandra, Mountain Leather en Rock Floss.

De ziekte van slaven

Dit laatste stukje folklore bleek achteraf gezien helaas helemaal correct. Het werd als een mythe beschouwd, maar het woord in het oude Griekenland was dat de slaven die in de asbestmijnen hadden gewerkt, het kopen waard waren vanwege hun korte levensverwachting en hun neiging om longziekten te ontwikkelen. Aanvankelijk, voordat het bekend stond om zijn unieke eigenschappen, werd asbest bijna uitsluitend gedragen door slaven. Het werd echter al snel specifiek gebruikt voor royalty’s. Asbest werd tot servetten en tafelkleden geweven en werd gebruikt om lonten voor kaarsen te maken. Het effect op de slaven en arbeiders die geen andere keus hadden dan de stof te weven, werd breed waargenomen. Wat naar alle waarschijnlijkheid Mesothelioom was, werd toen “de ziekte van slaven” genoemd. Men zou kunnen zeggen dat een prioriteit werd gesteld aan blootstelling aan asbest dat al in het oude Rome als een arm probleem werd beschouwd.

Blijkt dat er niet veel meer over was om te worden opgehelderd over asbest nadat de mythe van de salamanderbont was ontkracht. Uiteindelijk waren de bepalende kenmerken van meet af aan duidelijk. Het kan niet in een vuur worden verbrand en het zal je doden. Achteraf is twintig en toch lijkt asbest nog steeds wereldvreemd. Maar dit is en is altijd de primaire rol van folklore geweest, om de dingen die ons angst aanjagen te transformeren en te verminderen. Misschien kunnen we op een dag als samenleving deze dingen uiteindelijk helemaal vermijden en de salamanderbont in de grond laten waar het hoort.