ASBEST – Deadly rock (rotsen 1)



Asbest, een natuurlijk silicaatmineraal, begon in de oudheid omdat het geen warmte doorlaat, dat wil zeggen, het is een goed isolerend materiaal. Volgens de informatie verkregen uit archeologische studies is bekend dat het gebruik van asbest al 2500 jaar oud is.

Na de tweede helft van de negentiende eeuw werd het bekend als een magisch mineraal, omdat het warmte en elektriciteit isoleert en bestand is tegen stoffen zoals wrijving en zuur. Na de tweede helft van de twintigste eeuw werd echter vastgesteld dat het een kankerverwekkende stof was die de menselijke gezondheid ernstig schaadde, en de asbeststof werd gedefinieerd als een dodelijk poeder.

De naam van het mineraal komt van het woord “asbest” wat in het Oudgrieks “onverzadigbaar water” betekent.[1] Sommige Europese landen gebruiken het woord “Amiantos” in het Latijn, wat “lekesis” betekent in plaats van asbest. De Romeinen verbrandden de as van de overledenen in een doek van vezelmateriaal, amiantos genaamd, om hun as te verzamelen. Op deze manier kon de as van de overledene gemakkelijk worden opgevangen en bleef de omslag die ze gebruikten onverbrand. Finnen gebruikten antofilliet asbestmengsel dat 4000 jaar geleden in hun land werd gevonden om aardewerk te maken, zoals kleikommen en aardewerk. De Chinezen schakelden ook over van langvezelig wit asbest naar 3000 jaar geleden en hun geschiedenisboeken, die lampen maakten in lampen die van hetzelfde materiaal waren gemaakt. In oorlogen werd gevechtskleding van asbest gebruikt ter bescherming tegen heet water en olie die naar vijandelijke soldaten werd gegooid ter verdediging van kastelen. Hoewel asbest al eeuwenlang op grote schaal wordt gebruikt, begonnen de gezondheidsproblemen die het veroorzaakte al aan het begin van de twintigste eeuw te worden begrepen. De reden hiervoor is dat een incubatietijd van meer dan 40 jaar nodig is om de ziekte te laten optreden na inademing, en vroeger leefden mensen veel korter dan nu.